Fietsersbond Deinze

In maart werd ons door Radio Tequila gevraagd onze dromen te vertellen. Wij verzamelden hieronder een aantal utopische dromen. Niet onmiddellijk realiseerbaar, maar ze tonen wel in welk richting wij onze maatschappij al fietsend willen zien evolueren. Voor mensen die niet meteen overal obstakel in zoeken maar eens echt durven dromen.

We dromen van lachende fietsende mensen, die vergeten dat ze naast elkaar rijden en vooral praten, lachen, groeten. Mensen die elkaar herkennen en niet opgesloten zitten in een coccon waar sociaal gedrag zich beperkt tot de medepassagiers en alle andere participanten aan het verkeer anoniem zijn.

We dromen dat iedereen door elkaar kan fietsen, dat er geen lijnen, voorsorteerstroken, pijlen,  auto-werende palen en absurde borden meer nodig zijn om fietsers te behandelen alsof het domme automobilisten zijn. Dat er af en toe (bijna) wordt gebost, maar zonder veel gevolgen. Dat fietsers zich kunnen verplaatsen zoals wandelaars die ook geen ingewikkelde wegcode nodig hebben.  Dat niemand begrijpt dat er ooit zoiets bestond als een fietsexamen.

We dromen dat de overheid werd veroordeeld voor discriminatie omdat de elektrische fiets wel en de auto geen ingebouwde snelheidsbegrenzers opgelegd wordt. Dat prompt de autolobby stopte om het recht op bezit van auto zonder snelheidsbegrenzer te bepleiten en zich dan maar engageerde om enkel nog te investeren in zelfrijdende voertuigen. Dat zone-30 bordjes niet meer nuttig waren omdat alle snelheidsregimes altijd gerespecteerd werden door de boordsystemen. Dat eigenlijk alle snelheidsborden konden worden verwijderd.

We dromen dat er geen chauffeurs meer zijn die eenmaal achter het stuur veranderen in agressieve en ongeduldige monsters die al toeterend zich doorheen het verkeer wringen ten nadele van de veiligheid van fietsers. Ik droom dat een auto besturen verboden wordt omdat men inzag dat de meeste mensen hier niet voor geschikt zijn. Geen ik-wil-absoluut-de-eerste-zijn of ik-wil-je-toch-nog-snel-inhalen of het-is-wel-altijd-de-schuld-van-de-middenvakrijder-en-nooit-van-mezelf. Ik droom van zelfrijdende wagens zodat chauffeurs passagiers kunnen worden zonder overspannen te raken omdat ze verplicht zijn zich te concentreren op de weg. Dat ze niet meer met scheurende banden hoeven op te trekken maar met computerspelletjes kunnen bewijzen dat ze goede reflexen hebben. 

We dromen dat de Fietsersbond overbodig wordt. Dat het merendeel van de verplaatsingen gebeurt door fietsers, waardoor ijveren voor goede fietsinfrastructuur even evident is als pleiten voor propere toiletten. Dat er nog nauwelijks redenen zijn om als Fietsersbond de belangen te verdedigen en dat de Fietsersbond opgaat in de Wielerbond.

We dromen fietsen. Dat ouders kunnen hun fietsende kroost zonder zorgen de straat op sturen, van kruispunten waar kinderen verstoppertje kunnen spelen in dode hoeken. Dat fietsers niet meer in de stinkende walm van dieselmotoren moeten rijden. Dat de lawaaioverlast niet meer toeneemt naarmate er meer verkeer is omdat enkel nog elektrische voertuigen zijn toegelaten. Dat het enkel gezelliger wordt naarmate er meer volk er op de baan is en iedereen het jammer vindt wanneer de straten er 's avonds laat verlaten bij liggen.


 

 


Statistics
Artikelen bekeken hits
232438